China 2009

Vanmorgen na het ontbijt lekker in de zon op het kleine terrasje van ons hutong-hostel gaan zitten. Het terrasformaat is geheel in overeenstemming met de hutongafmetingen, nl. 2 stoeltje en dan is het vol. Meteen komen we al in Chinastemming door te kijken naar alles wat er langs gaat en de grote bedrijvigheid in de3 smalle straatjes. Ook de burgerwacht ontbreekt niet, twee gepensioneerde mannetjes met ieder een indrukwekkende rode armband maken een inspectieronde door de wijk. Hoewel we de dag dus rustig beginnen willen we ook wel even wat doen.

Heerlijk geslapen op onze grote kang, waar wel 6 personen naast elkaar kunnen liggen. Vroeger leefden de mensen zowel overdag als 'snachts op deze platformen, met eronder een buizennetwerk waar in de winter warm water door stroomde. Het is een sfeervol Hostel in een voormalig herenhuis en ligt in het oude stadscentrum. Onze kamer ligt aan een mooi binnenplaatsje, waar we lekker in het zonnetje van het ontbijt genieten.  

Binnenplaatsje van hotel

Daarna is het tijd voor wat meer actie, we huren een fiets en rijden kris kras door de oude hutongstraatje van Pingyao.

Vervolgens fietsen we naar de 7 km buiten Pingyao gelegen boeddhistische Shunglin tempel, ook al een beschermd Unesco monument. Hoewel de Chinezen het "Schat van de beschilderde beeldhouwwerken" noemen, zit er weinig kleur meer op de meeste beelden. Wel een laag stof van zo'n 600 jaar oud, want dat is zo ongeveer de leeftijd van de beelden. Het zijn merkwaardige kostgangers die we hier aantreffen.

Rot op met dat flitslicht, eikel !

Ik zit hier al een paar honderd jaar onschuldig	Je hebt zelf ook een rotkop eikel !

Een paar honderd jaar oud autowrak achter de tempel,	op deze weg naar het klooster tegen de boom geknald !

We eten vanavond weer heerlijk pittig aan de straat. Wel oppassen niet op een rode of groene pepers te bijten want dan is de smaak wel een poosje weg. Dan is wel Velly Hot en opwekker van veel snot. Het Chinese biertje smaakt ook goed, ook al moet het wel uit een kartonnen wegwerpbekertje gedronken worden. Al met al krijgt het geheel volgens onze inschatting wel een dikke zeven op de schaal van Dombrecht.

Lekker eten met de stoeltjes op de straat

Pingyao

Muurhoogte 12 meter

Wachttoren

 

Wandelen over de vestingmuur, lengte 6 kilometer	De daken van de stad gezien vanaf de vestingmuur

sAvonds gaan we weer eten bij hetzelfde restaurant als gisteren en wat schetst onze verbazing: we krijgen bier in glazen i.p.v. kartonnen bekers. De uitbater laat ons ook even proeven van zijn rijstwijn met een alcoholpercentage van 62 procent, verder commentaar overbodig.

Daarna gaan we naar het theater voor een Chinese dansvoorstelling die gaat over een liefdesdrama. In dit restaurant-theater komen we aan een mooi tafeltje te zitten. De voorstelling duurt 2 uur, maar had wat ons betreft wel wat korter gekund, het is allemaal wel een beetje langdradig. De kostuums, de decors en de belichting zijn echter prachtig en de muziek is even hard als bij een popconcert. Dramatisch is ook de publieke belangstelling, ca. 25 personen, terwijl de dansgroep uit zeker 50 personen bestaat.

Een leuk stadje Pingyao, het was zeker het bezoeken waard, maar het is nu weer tijd verder te trekken. Vandaag gaan we naar Xian. Met een golfkar, één van de vele electrokarren die overal in Pingyao met toeristen rijden, gaan we naar de tolpoort bij de afrit van de snelweg, waar de langeafstandsbus uit Taiyuan ons komt oppikken. De electro golfkar kunnen we weer toevoegen aan de lange reeks van verschillende vervoermiddelen waar we in de loop der jaren mee gereisd hebben.

Na ruim 6 uur rijden komen we om 19 uur in Xian aan. Met een motortaxi, een soort TukTuk, tuffen we in de regen naar het Qixian Hostel Zie http://www.7sages.com.cn De afstand is langer dan gedacht en dus is de open Tuk Tuk niet een erg gelukkige keus. We worden koud en nat in dat rotding en krijgen ook nog een stevige woordenwisseling met de chauffeur over de prijs.

Xian heeft een ommuurd centrum van 3 bij 5 kilometer met een gigantisch grote stadsmuur en vele stadspoorten, het was lange tijd de hoofdstad van China. Nu heeft het 4 miljoen inwoners, waarvan het overgrote deel buiten de oude stadsmuren is gehuisvest.

Het Hostel ligt binnen het ommuurde centrum en is gevestigd in een gedeelte van een voormalig barakkenkamp van het Rode leger uit 1946. Zie voor een 3 dimensionele introductie van het Hostel http://xa.city8.com/Casus/xian/qixianzhuang/TourViewer_qixianzhuang8000.html

Als je goed ruikt dan ruik je nog steeds de lysol van toen in de kamers. De strenge architectuur van toen is ook nog duidelijk herkenbaar, met kaarsrechte gangen, lijnrechte muren en een reeks binnenplaatsjes. Maar de verbouwing is wel geslaagd en dit Hostel wordt wel aangeduid als een van de sympathiekste low budget verblijven in China. In ieder geval is dat zeker van toepassing op het personeel, dat je overal bij helpen wil.

We gaan nog even de omgeving verkennen en komen bij toeval bij het Long Hai Hotel, waar we in 2000 een paar dagen verbleven tijdens de Zijderoutereis met Koning Aap. We lopen er even naar binnen, alles is nog hetzelfde voor zover we ons nog kunnen herinneren. Ook de omgeving is nog herkenbaar, er is nog niet zoveel gewijzigd als in sommige andere Chinese steden. In de kappersbuurt hebben we niet gekeken, die is vlak achter het hotel maar zal er ongetwijfeld nog zijn. In China werd altijd ontkend dat er prostitutie was, maar wel zie je overal kapsalons met rode lampjes. Gelukkig zien we ook nog steeds de grensrechters in Xian die het fietsverkeer in goede banen proberen te leiden.

Kijk om te weten wat hiermee bedoeld wordt naar ons filmpje uit 2000.

Vanmorgen gaan we de moslimwijk verkennen, één van de leukste wijken van Xian. Overal in deze wijk winkeltjes met snuisterijen, soms prachtige spullen, maar vaak ook kitch en nep. Van prachtig bedrukte stoffen tot mooie T-shirts van alle bekende merken en van opiumpijpjes tot rijk versierde mahjongspellen. En altijd moet er stevig onderhandeld worden over de prijs. In een moslimeethuisjee nemen we een ontbijtje, bestaande uit een dubbele pannenkoek, gevuld met groenten en vlees. Smaakt goed en geeft een stevige bodem voor de rest van de morgen.

Vier op een rij - deegrolletjes maken

We lopen in de richting van de Grote Moskee, waar alleen maar souvenirwinkeltjes en kraampjes te vinden zijn. Sommige verkopers proberen je zelfs met een paar Nederlandse zinnetjes over te halen iets te kopen. Helaas, bij ons werkt dat niet. 

De grote gebedshal	Interieur van de grote gebedshal. Uiteraard (?) gaan alleen de mannen hier in gebed. Vrouwen mogen er niet in.

Na een entreekaartje gekocht te hebben van een moslimbroeder die ook al een paar woordjes Nederlands spreekt gaan we de Grote Moskee, de Daqingzhen Si, binnen. Het is de belangrijkste en de op een na oudste moskee van China, opgericht in 742 en een combinatie van Chinese en Islamitische bouwstijlen en omgeven door tuinpartijen met sierlijke boogbruggetjes. Zo nu en dan schuilen we voor de regen in één van de paviljoens en tempelachtige bijgebouwen.

Er is geen dienst, maar we treffen het toch, want we krijgen de imam te zien, die bezoek heeft van een bevriende imam en tussendoor allerlei vragen beantwoordt van verschillende bezoekers.

De imam (links) als adviseur

Ondertussen is het steeds harder gaan regenen, we zijn behoorlijk nat en gaan terug naar ons Hostel (Ja Japie, ik weet het: wie uitdaagt zal gedaagd worden en wie zeikt zal zeiknat worden.

In de namiddag gaan we opnieuw de stad in te sjokken, pardon te shoppen. Het eerste dat we kopen zijn een paar regencapes ! Verder ook nog een fleecjack, want die hebben we zeker nodig als we op de Tibetaanse Hooglanden zijn, want daar kan het knap koud zijn. 

Xian met de Klokkentoren in de regen

Wie Xian zegt denkt meteen aan het Terracotta leger en waar een heel leger aan toeristen op af komt. Deze beelden van gebakken aarde zijn een bezoek ook meer dan waard, maar wij hebben dat in 2000 al gedaan en vinden één keer genoeg.

Waarom komen jullie niet even langs, ik sta al zoveel jaar te wachten

Gegroet heren van het Rode leger

We gaan vandaag van Xian naar Chengdu, een afstand van ongeveer 500 km en waar de trein ruim 16 uur over doet. Wij kiezen ervoor om te vliegen, aangezien er flinke kortingen op de vliegtickets worden gegeven. We kopen een ticket voor 35 Euro p.p., normaal kosten deze het dubbele. Vraag niet waarom, maar profiteer ervan is ons motto dan ook. Via het Hostel hebben we een taxi geregeld, die ons naar het 40 km buiten Xian gelegen nieuwe vliegveld brengt. De taxichauffeur probeert zijn Engels uit op ons. Hij gooit er wel erg veel Chinese woorden tussendoor, waardoor het niet eenvoudig is te begrijpen wat hij allemaal bedoeld. Toch zijn deze contacten elke keer weer leuk. Vooral omdat we weten hoe moeilijk het Chinees is en wat voor moeite hij dus moet doen om zich in een andere taal uit te drukken. Ook gisteren was dat het geval in een restaurant, waar een heel verlegen serveerstertje na veel drempelvrees ons in het Engels probeerde te helpen. Zo doen we elke dag een aantal van deze contacten op. Soms gedwongen omdat we iets moeten weten, een andere keer omdat we spontaan benaderd worden en nooit op een vervelende manier. In dat restaurant kon zowel Chinees als westers worden gegeten. Voor ons leuk om te zien hoe de Chinezen met mes en vork aan het worstelen waren bij het snijden van een biefstukje. Waren de rollen even omgedraaid, hoewel wij naar ons gevoel al aardig handig zijn met de eetstokjes.

Het is een uur vliegen met China Southern Airlines, jammer dat het vandaag weer regenachtig en zwaar bewolkt is, waardoor er weinig van het uitzicht te genieten valt. Wel genieten we van een lekker broodje aan boord en goede koffie. Dat mag ook gezegd worden, want goede koffie hier is een zeldzaamheid. Naast ons zit een stoere Chinees met een sikje van naar schatting 10 lange haren. Om de 5 minuten rochelt hij en spuugt dan het met veel lawaai opgewekte product in het kotszakje. Hij is echt niet ziek, het rochelen is een goede Chinese gewoonte, iets waar wij nog steeds moeilijk aan kunnen wennen.

Om 14 uur landen we in Chengdu en zijn dan inmiddels zo'n 1500 kilometer van ons startpunt Peking. We hebben via het Hostel in Xian geregeld dat iemand van het Loft Design Hostel ons in Chengdu van het vliegveld haalt en naar het Hostel brengt http://www.lofthostel.com  Tot onze verrassing is het 29 graden in Chengdu en licht bewolkt, we zijn na 3 dagen van de regen verlost.

Chengdu is een stad met ruim 4 miljoen inwoners (China telt 70 steden met meer dan 1 miljoen inwoners). Ondanks dat het zo’n grote en uitgestrekte stad is weten we er onze weg al aardig te vinden. Het is nl. al de derde keer dat we hier zijn. Vorig jaar was Chengdu het startpunt van onze rondreis en ook in 2004 waren we hier tijdens een groepsreis met Koning Aap. Vorig jaar hadden we Chengdu amper verlaten of er vond een zware aardbeving plaats. In de stad was wel schade aan gebouwen en waren er gewonden, maar ten noordwesten van de stad was de schade enorm en vielen meer dan 70.000 slachtoffers.

Het is een gezellige stad met een mix van heel modern en heel oud. Er zijn fraaie luxe warenhuizen waar alle designkleding- en cosmeticamerken vertegenwoordigd zijn naast de modernste elektronica. Ze hebben er Haagen-Dasz en Starbucks en niet te vergeten heel veel Mac Donalds, waar alleen de Chinezen met geld de Big Macs en Cola’s naar binnen werken. De bevolking ziet de trend van buitenlandse merken overigens niet als een negatieve invasie, maar eerder als een symptoom van een manier waarop het land zich ontwikkelt. We bevinden ons in een communistisch land, maar in een stad dat het kapitalisme stevig omarmd heeft. Maar een blik in een van de zijstraten laat je het andere China zien. In de lucht een wirwar van elektriciteitskabels en waslijnen vol wasgoed. Haveloze balkons vol met emmers, meubilair, fietsen, niet te vergeten vogelkooitjes, potplanten enz. enz. Op straatniveau fietsen straatverkopers met allerlei koopwaar langs de huizen, soms zoveel, dat de fietser en de fiets er vrijwel geheel onder schuil gaan. In de deuropeningen oude mannetjes die een pijpje roken, terwijl oma op de kleinkinderen let. In een steegje een groepje mahjongspelers, gadegeslagen door buurtbewoners die gezellig mee kijken, even verderop kaartspelers, die altijd om geld spelen en waar het fanatiek aan toe gaat. Deze worden gadegeslagen door de criticasters die blijkbaar niet mee mogen spelen of er het geld niet voor hebben.

Vandaag met de bus om 9 uur van Chengdu naar Kangding.

Als we in Chengdu in de bus naar Kangding stappen zit de stemming er bij de medepassagiers meteen goed in als ik mijn hoofd stoot aan de TV die voorin de bus is opgehangen. Ha, ha die lange laowai (buitenlander) stoot zijn kop. En wat een lange kerel is dat. Naast onze bus staat een bus met allemaal Tibetaanse mannen, die met hun hoofd uit het raampje hangen om zich aan ons te vergapen, zijn we nog niet eens in Tibetaans gebied.

Als we Chengdu uit zijn zien we de kleine vooral met graan en rijst bebouwde perceeltjes. De boeren dorsen nog met de hand met hulp van een dorsvlegel, terwijl op hetzelfde perceel een enorm groot Billboard met reclame voor Panasonic staat, 2 werelden van techniek bij elkaar gebracht op een klein stukje China.

Een wegwerker is de vluchtstrook van de autosnelweg aan het vegen met de handbezem. Hij heeft nog heel wat kilometers te gaan. Verder van Chengdu wordt het heuvelachtig, een groen landschap met mooie uitzichten op de tegen de hellingen aangelegde terrassen en theeplantages.

Als we de snelweg verlaten na 2 uur rijden is het gedaan met het opschieten. We gaan de bergen in en vrijwel meteen staan we stil tussen een lange rij rokende auto's. De weg is opgebroken en er is slechts 1 weghelft voor het verkeer beschikbaar, en dat over vele tientallen kilometers. De Chinezen maken er een wedstrijd van in het voordringen en elkaar klem te zetten, waardoor alles muurvast komt te zitten. Dit alles resulteert in materiele schade, doordat ze elkaar de spiegels er af rijden en deuken in de portieren rijden. Ook dat geeft weer obstakels op de weg en nog meer tijdverlies. We hebben dit al veel vaker in China meegemaakt en kunnen het nog steeds niet begrijpen. Ook de aanwezige politie doet er niets aan, blijkbaar is dit de norm. Dit alles geeft bijna 3 uur oponthoud. Over dit stuk van 130 km doen we dan ook bijna 6 uur, een mooi gemiddelde van nog geen 25 km/uur. Gelukkig vergoed het uitzicht in de bergen veel en ook de walkman helpt de tijd door te komen, vandaag vooral met dank aan Joe Jackson. Bij Luding komen we op de weg die we in 2004 ook gereden hebben langs de Dadu rivier. Maar er is veel veranderd sinds die tijd. Er is een grote nieuwe brug over de rivier gebouwd en een weg aangelegd aan de andere kant van de rivier. Ook de rivier zelf wordt verlegd om meer ruimte voor woningbouw te maken en dat gaat vrij rigoureus, zoals overal in China. In Luding is een kettingbrug over de Dadu rivier, die het Rode Leger van Mao tijdens de Lange Mars in 1935 op de Kuomintang van Chiang Kai Shek veroverde. In 2004 hebben we deze brug bekeken, maar nu zien we er niets van, de nieuwe weg gaat er met een grote boog omheen.

Na 9 uur rijden komen we om 18 uur aan in Kangding. We kiezen voor het Kalaka Dajiudian Hotel, waar we met hulp van mensen die we in de bus ontmoet hebben, uitgezet worden. Even 6 trappen op met de rugzakken en we zijn bij de balie. Meteen krijgen we te horen dat het hotel vol is. Wel vreemd, maar er zit niks anders op dan verder te zoeken. Even verderop vinden we het grote en luxe Love Song hotel. Een beetje afdingen op de prijs, want dat hoort er ook altijd bij en we krijgen een kamer. Niet de bruidssuite, zoals de naam van het hotel misschien zou doen vermoeden, maar wel een ruime luxe kamer. Overigens is de naam van het hotel ontleend aan een liedje over Kangding, vandaar de naam. Hoewel er een bordje achter de balie staat met "Authorized Hotel for Foreigners" probeert iedereen weg te vluchten als wij binnen komen, m.a.w. ""No English".

Hier moeten ze toch Engels spreken, denk je

We vinden hetzelfde restaurant als waar we in 2004 hebben gegeten en we tussen allemaal feestende Chinezen en Tibetanen terecht kwamen. Naarmate er meer flessen rijstwijn gedronken werken werd er steeds meer lawaai gemaakt en wij moesten ook mee proosten en vooral mee drinken. Met wat drank op durfden ze wel contact te maken. Het meisje wat ons toen bediende was er nu ook. Jammergenoeg had ze nog geen woord Engels geleerd, maar met handen en voeten en andere hulpmiddelen kregen we toch heerlijk eten voorgeschoteld, incl. lekkere spare-ribs.

Kangding is een stad met zo'n 85.000 inwoners, hier begint de Tibetaanse regio, maar er wonen ook veel Han- Chinezen en Hui moslims, een minderheidsgroepering. Het was vroeger een belangrijke handelsplaats tussen Lhasa en China en heel vroeger was het een Tibetaans koninkrijkje Chakla.

De witbesneeuwde bergen rondom Kangding

Vanmorgen heerlijk zonnig weer met prachtige uitzichten op de bergen rondom Kangding. We lopen naar het zuiden van de stad, maar moeten daarbij behoorlijk klimmen. Dat valt nog niet mee, we moeten duidelijk nog wennen aan de hoogte. Kangding ligt op 2650 meter hoogte en dat kunnen we goed vernemen. Met een kabelbaan gaan we naar de Paoma Shan berg vanwaar je vanaf 3000 meter een mooi zicht hebt op de stad.

zicht op Kangding vanuit de kabelbaan

Wij zijn niet de enigen die moeite hebben met klimmen

Weer beneden gekomen lopen we vervolgens naar de Nanwu Tempel and Monestry, weer een stevige klim. Het is een heel oud klooster van de Gelugpa boeddhisten.

We worden uitgenodigd er te eten. Het is inmiddels 13 uur en we hebben wel zin in iets en in een klooster eten moet wel speciaal zijn, denken we. Speciaal is het zeker, maar onze eetlust is snel over als we het eten proeven. Alles is koud en een niet te omschrijven aanslag op onze westerse smaakpapillen. Wij zullen dan ook niet voor het kloosterleven kiezen, mocht daar ooit sprake van geweest zijn. Toch is het klooster de moeite van een bezoek waard, ook al omdat er geen toeristen zijn en wij er ongedwongen rond kunnen kijken.

In de namiddag proberen we buskaartjes naar Tagong te krijgen. Maar de enige juffrouw in het hotel die een beetje Engels spreekt, lukt het niet kaartjes voor ons te regelen. Waarom niet wordt ons niet duidelijk. Dan maar even met de taxi naar het busstation. Maar als we kaartjes willen kopen krijgen we te horen: "NOT FOR YOU" !! Heel langzaam begint bij ons het vermoeden te ontstaan dat ze geen kaartjes aan buitenlanders mag verkopen voor dat gebied. Een paar onguur uitziende Tibetanen willen ons wel met een minibusje brengen, maar dat vertouwen we niet. We schieten een politieagent aan, die snel weg wil lopen, maar we zijn standvastige types en lopen overal met hem mee. Dat vindt hij niet leuk, maar hij uiteindeliojk gaat hij bellen en krijgen we een ietsepietsie Engels sprekende man voor de telefoon, maar ook die geeft geen antwoordt op onze vragen. We vrezen dat we rechtsomkeert moeten maken in Kangding. Want ook al zou het lukken in Tagong, ons volgende reisdoel, te komen, het risico dat we terug worden gestuurd en dan over een veel grotere afstand over dezelfde weg weer terug moeten, is ons te groot. We hebben wel wat alternatieven, maar dat is niet wat we in eerste instantie willen.

Vanmorgen weer hoop gekregen dat we wel verder Tibetaans gebied in kunnen. In de stad gesproken met een Chinees meisje die in Zwolle heeft gestudeerd. Zij vertelt dat er alleen minibusjes gaan naar Tagong. Ze geeft ook aan waar je daarvoor moet zijn en hoeveel dat kost. Dat gaan we morgen proberen.

De dames zijn gezellig op koopjesjacht

 

Dit noemen wij een poepiescheet

In de middag lopen we een eind de hellingen op en komen bij toeval terecht bij het Zhilam Hostel. Dit is een nieuw Hostel dat door Kris, een Amerikaanse jongen gerund wordt met zijn vrouw Stephanie, die van Nederlandse afkomst is. Het Hostel biedt een prachtig uitzicht op de omringende bergen. Hier lekkere koffie gedronken.

Het Zhilam Hostel met uitzicht op de bergen rondom

Wie hier eens heen wil, zie voor nadere informatie hun website http://www.zhilamhostel.com. Kris geeft ons een adres in Tagong van een Guesthouse waar men Engels spreekt, daar gaan we morgen voor. We zijn heel benieuwd hoe het morgen zal gaan.

zie onderstaand filmpje voor een impressie van de weg van Kangding naar Tagong, zoals we die in 2004 met Koning Aap reden :

Het gaat lukken, om 8.30 uur vinden we al een minibusje dat ons naar Tagong kan brengen. Deze vertrekt echter pas om 11.15 uur. Maar dat wachten hebben we er wel voor over, als we er maar komen. En het geeft gelegenheid om nog wat extra geld op te nemen, want dat zal wel moeilijk worden de komende tijd.

We zitten met 8 volwassenen en een baby van 2 maand in wat ook echt een mini-mini busje mag heten. Ik kan mijn ene voet slechts 10 cm verplaatsen en de andere helemaal niet. Geen prettig vooruitzicht met zo'n lange reis voor de boeg. We zitten dus klemvast in het busje en we zijn nog maar net buiten Kangding als we al klemvast in de file staan. De weg is opgebroken over een afstand van zo'n 50 km en het verkeer dat er langs wil moet zelf maar een pad zoeken over de restanten van de weg. Soms moeten we met het kleine busje door diepe sporen, die de vrachtautos getrokken hebben, dan hobbelen we over dikke keien of als het kan er langs slalommen. Vaak moeten we wachten op verkeer dat van de andere kant komt. Onze medepassagiers geven geen krimp, die het het wel gewend op deze manier te reizen, wij verwende westerlingen zijn anders gewend. Gelukkig hebben we een baby aan boord, waardoor de chauffeur zo rustig en voorzichtig mogelijk rijdt. Desondanks botst An zo en dan met het hoofd tegen de zijkant van het busje als we door een diepe kuil gaan. Nu komen we er ook achter waarom we geen buskaartje voor de gewone bus konden krijgen, er zal vast geen bus rijden over dit traject. Ook wordt duidelijk waarom iemand zei dat we terug moesten naar Chengdu. Die meneer heeft gedacht dat we naar Lhasa wilden. Dit is nl. de noordelijke route naar Lhasa en vanuit Chengdu kun je daar met het vliegtuig heen. Wie is er nou dom, zou Louis van Gaal wel zeggen. 

Gebedsvlaggen op de top van 4400 meter hoogte

Even dit vrachtwagentje terug in de juiste koers zetten

We hotsebotsen door een prachtig landschap, maar wel via een geheel andere route dan in 2004. Tevergeefs zoeken we naar herkenningspunten. En ook de kaart geeft geen enkele duidelijkheid. We stijgen steeds meer en komen over een top van 4400 meter, waar de gebedsvlaggetjes wapperen in de wind. Het is prachtig zonnig, maar als we op de top zijn gaat het regenen en even later gaat de regen over in sneeuw en hagel. Zo snel kan het weer omslaan. Even later wint de zon het weer. Het is het dan ook behoorlijk warm in het busje, met al die mensen opéén gepakt, maar door al het stof kunnen de raampjes niet altijd open. Ook tocht het soms teveel voor het kleine meisje, dat afwisselend door de vader en moeder in de armen wordt gehouden om haar te beschermen tegen de schokken. De hele reis zal ze geen enkele keer huilen. Ook onze Tibetaanse medepassagiers zijn heel vriendelijk. We proberen zo goed en kwaad als het gaat gesprekjes te voeren. Ze vertellen openlijk hoe ze de Chinezen haten en van de Daila Lama houden. De vader van de baby laat een foto zien van de Daila Lama die hij op zijn mobiele telefoon heeft. Als we vertellen dat de Daila Lama binnenkort in het land op bezoek komt waar wij vandaan komen, kunnen we niet meer stuk.  

We komen langs een in 2007 gereedgekomen vliegveld in de bergen, een enorm complex, In 2007 is het geopend met veel vertoon en bedoeld voor Kangding, waar het een behoorlijk eind vandaan ligt en nu met de weg eruit ook niet eens bereikbaar. Er is ook geen vliegtuig te zien. Ze vertellen dat de Chinezen het voordoen alsof dit voor de burgerluchtvaart is bestemd, maar volgend de Tibetanen is het alleen aangelegd om een betere controle op dit Tibetaanse gebied te krijgen.

Het tweede gedeelte van de route gaat over een steenslagweg. Ook al trilt dit behoorlijk, het rijdt een stuk beter en als er dan ook nog passagiers uit gaan hebben we eindelijk wat meer ruimte. Op een gegeven moment vliegt de achterklep open. Gelukkig rollen onze rugzakken wonder boven wonder er niet uit. Een paar schroeven van het slot van de achterklep zijn er uitgetrild. Een mooie gelegenheid om even de benen te strekken.

Als we in Tagong komen staat de vrouw van het Jya Drolma and Gayla's Guesthouse ons al op te wachten op het plein voor het klooster. Ze is door Kris, de Amerikaan die we gisteren ontmoet hebben in Kangding, blijkbaar op de hoogte gesteld van onze komst. Het guesthouse ligt vlak bij het Tagong klooster, dat het dorp domineert.

Onze slaapkamer in Tibetaanse stijl

Ze laat ons haar Tibetaanse kamers zien, we kiezen de ruimste kamer die ze heeft, een met drie bedden. Kunnen de rugzakken ook even rusten, want die hebben ook een zware reis gehad vandaag. De aardige mevrouw vraagt 4 euro voor de kamer. Een beetje gegeneerd dingen we af naar 3 euro, maar ja, afdingen hoort er nu eenmaal bij. We moeten wel beloven de mond dicht te houden over de prijs, want ze heeft nog 2 gasten, zo vertelt ze, en die betalen wel de volle prijs en voor een veel kleinere kamer. Nou, dat willen we wel beloven. En zij is al lang blij dat ze weer een kamer verhuurt heeft. Ze laat ons ook nog even schrikken als ze roept: "Sit Down Police", maar ze bedoelt natuurlijk "Sit down Please".

De hoofdstraat van Tagong

Niet al te druk

We gaan nog even het dorp in. Het is er erg rustig en veel winkeltjes zijn dicht. Er is wel het een en ander bijgebouwd sinds de vorige keer dat we er waren, gelukkig wel allemaal in Tibetaanse stijl.

Fotogenieke figuren

Om 18 uur zijn we terug op de kamer. We hebben allebei een beetje hoofdpijn, zal mede komen door de hoogte van 3900 meter waar we op zitten, ruim 1000 meter hoger dan gisteren. We zijn ook behoorlijk geradbraakt van de reis en hebben het koud, want het koelt hier behoorlijk af tegen de avond. Lezen kan ook niet, want er is maar 1 klein peertje in de kamer, we kunnen de verleiding dan ook niet weerstaan en kruipen in bed. Heerlijk onder 2 dikke dekens en ook nog een elektrische onderdeken. Binnen 10 minuten slapen we om weer wakker te worden tegen middernacht. Het is pikkedonker en de honden blaffen onophoudelijk de hele nacht door. Het is moeilijk weer in slaap te komen, maar met muziek van Ray LaMontagne op de walkman kort de nacht wel weer een stukje in. Geert K. zal zich daar wel wat bij voor kunnen stellen als liefhebber van Montagne. Vlak voor de vakantie heb ik een filmpje gemaakt in het kader van "Hwyk in oude beelden" samen met Geert. Wie die wil zien moet maar even gaan naar http://www.youtube.com/watch?v=7gfIFxi6s00

Vandaag maken de foto- en videocamera overuren. Vanmorgen eerst bij de pelgrimsroute gekeken, waar opvallend veel oude vrouwtjes de route rond het klooster lopen en de gebedsmolens ronddraaien en ondertussen gebeden prevelen. Het valt op dat er veel oude vrouwtjes bij zijn, grijs, gerimpeld en soms zo krom dat ze niet meer rechtop kunnen lopen. ook zijn erbij die op krukken de ronde doen. Maar het valt nog niet mee mooie ópnames te maken. Veel vrouwtjes vragen geld om op de foto te komen, daar werken we niet aan mee, dan maar geen foto. Ook zonder dat je ze op de foto wilt nemen wordt soms de hand opgehouden. Voor Tibetanen is bedelen nl. niets verwerpelijks. Het geven aan bedelaars levert hen als boeddhisten goede verdiensten op voor hun pad naar de verlichting. Het is ook geen wonder dat ze niet zomaar op de foto willen De hele dag door komen er Chinezen in bussen en grote 4-weel drives om foto's te schieten.  

De grote gebedsmolens

Even rusten

Wij hebben onze rondes er op zitten

We willen vandaag toch verder naar Ganzi, een afstand van ca. 275 km. Samen met de mevrouw van ons guesthouse zitten we met onze ingepakte rugzakken op een stoeltje op het plein voor het klooster en hebben zo goed zicht op de bussen die langskomen. Na een uurtje komen er drie bussen achter elkaar aan. Mevrouw probeert ze aan te houden voor ons, maar ze zijn alle drie vol en rijden door. Er komen wel steeds minibusjes bij ons stoppen, maar daar hebben we geen zin in, gezien de grote afstand en de slechte ervaring met de geringe ruimte. buitendien moeten ze eerst vol zijn voor ze vertrekken en in het volgende dorp herhaalt zich dat weer.

Na een poosje komt er weer een bus langs, maar ook vol en ook de vijfde bus zit vol. Er stopt een ruime 4-weel drive. Onder voorwaarde dat met niet meer dan met 3 personen op een bank komen te zitten stappen we in. Het is een mooie comfortabele auto met airco en goede stoelen, dat treffen we. Maar even later wil de chauffeur tegen de afspraak in toch een 4e persoon naast ons op de bank zetten. Dat was niet de afspraak, dus dit gaat niet door. Als het hier al zo moeilijk gaat om verder te komen, dan zal het in de volgende plaatsen nog moeilijker worden en we moeten nog zo'n 4 tussenstops maken voor we in Yushu zijn. Uit Yushu kunnen we alleen weer weg komen door ca. 22 uur met een slaapbus te gaan, iets waar we het allermeest tegenop zien. We overwegen terug gaan naar Kangding, maar volgens de mevrouw is dat morgen pas mogelijk. Nog geen 5 minuten later komt er een bus van de andere kant en mevrouw roept: "Kangding". Meteen vliegen we alle drie zwaaiend op de bus af die ook nog stopt. Er is nog plaats en even later rijden we spontaan zonder vooraf onderling overlegd te hebben terug richting Kangding. We moeten er beide om lachen om de snelle beslissing en dat we beide ook wel opgelucht zijn dat we weg zijn, ook al is het de andere kant op dan de bedoeling was. Tagong is best mooi, maar wel erg Spartaans en de luxe van Kangding trekt ook wel weer, om over het eten maar te zwijgen. Bij de voorbereiding van de reis hadden we overigens ook rekening gehouden met deze situatie en al een plan B klaar voor het geval dat. Ook dat is weer leuk om aan te beginnen, we hebben het dan ook nog steeds prima naar de zin.

Landschap tussen Tagong en Kangding

We moeten het toch weer over conditie van de weg hebben, hoewel dat een eentonig verhaal begint te worden. We rijden grotendeels over een andere weg dan op de heenreis. De totale afstand is ruim 160 km, waarvan ca. 20 km over een nieuwe betonweg. De resterende 140 km ligt de weg er volledig uit, hoe dat voelt hebben we al eerder proberen te beschrijven. Bijna even erg als de slechte weg is het roken in de bus. Aangezien we steeds op een hoogte zitten van 4000 meter is het buiten behoorlijk koud en kan er alleen een raam open als de bus stil staat. Door de wegwerkzaamheden moeten we zo nu en dan ook stoppen, maar juist dat is voor alle mannen weer een reden om een nieuwe peuk op te steken. Ook de rochels komen dan los en gaan door de geopende ramen naar buiten, hoewel er ook wel eens een op de vloer gedropt wordt. De nette rochelaars wrijven de spuug dan even met de schoen uiteen over de vloer. Het zijn bijna allemaal Chinese arbeiders, die waarschijnlijk om werk te zoeken naar een grote stad gaan of de klus er juist op hebben zitten.

Wachten tot de auto leeg is en de steenslag zover van de weg is geschept dat de bus er langs kan.   Rechts het onderkomen van de wegwerkers, een simpele tent.

Vanuit tegengestelde richting komen we zo nu en dan Chinese fietsers tegen, die we ook al op de heenreis gezien hebben. De groep ligt kilometers uiteen en bijna allemaal lopen ze naast de fiets, omdat het onmogelijk is te fietsen op deze ondergrond, zeker bergop. Wie zo'n toertocht bedacht heeft ?

Waar begin je aan ? Nog 100 km deze weg !!!!!!!

Als we hoger komen en via allerlei haarspeldbochten een pas beklimmen begint het behoorlijk te sneeuwen. Het zicht wordt hoe langer hoe minder en de chauffeur moet zijn weg over het modderpad richting top zien te vinden, die op 4350 meter ligt. Hier ligt nog sneeuw. In de afdaling passeren we een grote vrachtauto die gekanteld is, gelukkig voor hem in de binnenbocht. We zijn blij als we Kangding beneden ons zien liggen. Nog 1000 meter afdalen en 2 keer wachten voor wegwerkzaamheden en we zijn er na bijna 6 uur hobbelen. Toch is deze busreis heel wat beter dan met een mini-minibusje en hadden we toch gelijk dat er een bus reed !

Kangding- uitzicht uit hotelkamer - overdag

Kangding- uitzicht uit hotelkamer - s-avonds

Wat heerlijk om weer in Shangri La, sorry Kangding te zijn. In de bus hebben we al besproken wat we allemaal gaan doen. Allereerst weer naar het Love Song Hotel en lekker douchen en schone kleren aan. Daarna snel naar ons vaste restaurant. In de bus hebben we het menu al doorgenomen, we bestellen Xunya (gerookte eend), Yu Xiang Qie Zi (aubergines in vissaus) en Shuizhu Niurou (gekookte reepjes pittig rundvlees in pepersaus). Dat laatste gerecht is zo heet dat ik niet genoeg servetten heb om het zweet van mijn voorhoofd te wissen. Tenslotte voor de insiders: het restaurant verdient 2 Dombrechtsterren omdat het al sinds 2004 voor een ongeëvenaarde kwaliteit zorgt. Bij het afrekenen wordt de rekening weer ruimschoots naar beneden afgerond, dat heeft niets met de 2 sterren te maken, maar wanneer maak je dat in Nederland mee.

Om 9 uur vertrekken we met een luxe touringcar met airco van Kangding naar Chengdu. We hebben plaatsen vlak achter de chauffeur en daardoor een mooi uitzicht naar voren. De chauffeur vertrekt precies om 9 uur, dat hebben we wel eens anders meegemaakt. Hij is wel hevig verliefd op zijn claxon, onophoudelijk drukt hij er op, vaak zonder enige aanleiding, althans, wij kunnen die niet ontdekken.  

Zicht op Luding met de Dadu rivier

Het is heerlijk weer met helder zicht op de bergen en de zon die op de sneeuwtoppen schijnt. Dit moet wel de beste reistijd voor dit gebied zijn, want het is vrijwel elke dag goed helder zicht geweest in de bergen. In 2004 waren we hier in september, toen was het duidelijk minder mooi weer, met af en toe veel regen en veel minder uitzicht op de bergen.

Hoewel we dezelfde weg een week geleden in omgekeerde richting hebben gereden, is het evengoed weer genieten van de omgeving. Ook het agressieve rijgedrag van onze chauffeur zorgt voor de nodige afwisseling. We hebben nog nooit zo'n a-sociale chauffeur meegemaakt. Elke voorligger wordt met de claxon zowat van de weg geblazen. En als er dan een gaatje ontstaat, drukt hij de grote bus er tussen.

Als we op het stuk komen waar de weg is opgebroken en er slechts 1 weghelft voor het verkeer beschikbaar is rijdt hij bijna een agent omver die het waagt voor de bus te blijven staan om ander verkeer voor te laten gaan. Wij dachten altijd dat er in China veel respect voor geüniformeerde personen bestond, maar dat is blijkbaar toch afhankelijk van het soort uniform of de hoeveelheid strepen. We verwachten elk moment een achtervolging door de politie, maar er gebeurt niets. Hoe dan ook, we schieten lekker op.

Helaas begeeft de airco het en het lukt niet deze te repareren, de temperatuur loopt op tot zo'n 34 graden. Dat moet ons nu weer gebeuren, eindelijk een airco bus en dan gaat deze stuk. Hetzelfde gebeurde ons ook al eens in Kazachstan. Hadden we gedurende de gehele reis ook 1 keer een luxe bus met airco, begaf deze het al na een half uur. Dat was toentertijd wel een paar graadje erger, want, met nog 6 uur te rijden liep de temperatuur op tot boven de 40 graden.

Dit bed .....

of dit bed ?

In Chengdu gaan we naar het Dragon Town Guest House http://www.dragontown.com.cn Ze hebben alleen nog de suite beschikbaar, bestaande uit een ruime kamer, een mooie slaapkamer en een balkon of een kamer voor 4 personen, waar 2 stapelbedden in staan en waarbij je kans hebt dat er nog 2 anderen bij in komen. De keus is dan ook niet al te moeilijk, in de suite, in de suite zong Wim Sonneveld al eens.

Morgen willen we naar Guiyang vliegen en vragen Dragon Town tickets voor ons te regelen. Even later wordt de prijs doorgegeven, omgerekend 68 Euro. Zelf heb ik gisteren op internet al even gezocht en een ticket gevonden voor de prijs van 35 euro. Ook al blijf ik vol houden dat ik dit gezien heb, zo'n lage prijs kan niet of die tickets zijn al weg vertellen een jongen en een meisje mij, die beide aan het zoeken zijn. Ik vertel er nog bij dat het een speciale discount prijs van Air China is en dat ze daar toch naar kunnen zoeken, maar ze vinden mij wel een beetje lastig en een lagere prijs komt niet op het scherm. Ineens roept het meisje " So Solly, So Solly",. ze heeft het gevonden, mijn discount prijs. Heeft mijn netbook zijn diensten toch bewezen en heeft die eigenwijze Hollander een betere prijs in China weten te vinden dan de Chinezen zelf.

Het belooft een warme dag te worden, om 8 uur is het al 26 graden, we hebben de airco de hele nacht aangehouden op de slaapkamer. Maar je zit hier ook op dezelfde breedtegraad als bijv. Cairo. Vanmorgen lekker ontbijten op ons eigen balkon in de zon in een paar rieten stoeltjes, China als vakantieland is zo gek nog niet.

Zicht vanuit de slaapkamer op het mooie balkon

Om 12 uur moeten we onze suite ontruimen en nemen een taxi naar het vliegveld van Chengdu. Om 14.45 uur vliegen we ìn een uurtje met Air China naar Guiyang. Nooit gehoord van Guiyang ? Het heeft wel 1,7 miljoen inwoners.

Van Guiyang willen we over een paar dagen verder naar Kaili. Dit gebied in het zuid-westen van China is bekend om zijn vele zogeheten minderheden en de prachtige natuur met zijn karstgebergten. Het is een veel minder bekend gebied dan het zuidelijker gelegen gebied van de Li rivier, dat we vorig jaar bezochten.

In de Lonely Planet staat (vrij vertaalt) dat Guiyang een van de favoriete steden voor dieven en zakkenrollers is en daarin een reputatie heeft hoog te houden. Oudere reisgidsen vermelden dat Guiyang een stad is die je maar beter zo snel mogelijk kunt verlaten omdat er weinig te zien is en het er troosteloos en vies is. Wij kunnen niet wachten om dit met eigen ogen te zien. Vanuit de taxi zien we dat er rondom de stad veel groen beboste karstheuvels zijn en dat de stad zelf ook heuvelachtig is, waardoor je mooie overzichten over de verschillende stadsdelen hebt. Er is veel hoogbouw in aanbouw met daartussen de oude huizen en straten, die er niet al te florissant uit zien, kortom, voor ons genoeg interressants.

Zicht op Guiyang vanuit ons hotelraam

Geen kleintje	In aanbouw, bijna 60 verdiepingen hoog

We kiezen voor het Yidu Hotel en krijgen een heel mooie kamer op de 13e verdieping van de totaal 24 verdiepingen tellende hotel. Naast ons is een hotel in aanbouw van bijna 60 verdiepingen. Als we de stad in lopen worden we van alle kanten aangegaapt. Sommigen blijven staan om ons goed te bekijken en anderen blijven maar achterom kijken als we ze passeren, maar altijd vriendelijk. Kortom, geen toeristenstad, hoera en genoeg te zien.

Op zoek naar werk

Overal in de Chinese steden tref je ze aan. Mannen die van het platteland komen op zoek naar werk in de stad. In Guiyang zijn het er wel heel erg veel, meestal broodmager en vaak brengen ze de nacht door op straat. Wachtend tot er een baas komt die een klus voor ze heeft. Wat ook opvalt is het grote aantal zwervers in deze stad, zal deels ook komen doordat ze er niet in geslaagd zijn werk te vinden. Veel mensen die de vuilnisbakken na zoeken, een triest gezicht naast het steeds grotere aantal 4-wheel drives en andere luxe auto's, die het straatbeeld bepalen.

Weet Mindert het merk van deze motorfiets toevallig ?

Dit merk zal wel te moeilijk zijn

We proberen een stadsplattegrond te kopen, want die ben je hier wel nodig. Maar een stad van 1,7 miljoen inwoners heeft er alleen maar een met Chinese tekens. Je verstaanbaar maken is ook een hele klus, zo merken niet alleen in de boekwinkel, maar ook al bij het inboeken in het hotel en in een restaurant. In het restaurant komen er 5 personen om ons heen staan die in het Chinees blijven praten om er achter te komen wat we willen eten, zonder dat we er ook maar iets van begrijpen. Wij op onze beurt proberen het in het Engels, Nederlands, Fries, Gronings, Stellingwerfs en Westerkwartiers, terwijl de 5 het in het Chinees blijven proberen. Vraag niet hoe, maar we eten er uiteindelijk heerlijk en hebben grote lol.

Vandaag een korte ochtend-etappe van Sanjiang naar Longsheng over een afstand van ca. 75 kilometer. Hoewel een korte etappe beginnen de inspanningen van de voorgaande etappes zich wel te laten voelen in ons kleine peloton. De gretigheid waarmee we deze tour begonnen zijn is al behoorlijk aan het afzwakken en de nieuwsgierigheid naar nieuwe dingen maakt langzaam plaats voor een zekere gelatenheid. Finishplaats Peking komt steeds dichterbij, we hebben nog een week om er alles uit te halen. Daarom vandaag even gas terug nemen om de accu weer op te laden.

Optocht in Longsheng

Vele soorten gedroogde vis

Slapen boven de eenden en kippen	Een pakketje rat. Exclusief eten in deze regio, kunnen wij helaas niet betalen.

Even tijd voor wat overpeinzingen over het gebied waar we de laatste week door gereisd zijn. Over Basha bijvoorbeeld, nog niet zo lang geleden een onbekend dorpje waar door de geïsoleerde ligging de oude tradities lang hebben stand gehouden, zoals ook in de tientallen andere dorpjes met hun houten huizen waar we de afgelopen week langs gekomen zijn. Maar het is gedaan met het geïsoleerd bestaan, wat het duidelijkst te zien is aan de schotelantennes op de houten huizen.

Als we foto's nemen proberen we te vermijden dat de schotels op de foto te zien zijn, waarom eigenlijk. We zijn de werkelijkheid aan het verdoezelen om de illusie te wekken dat de tijd hier heeft stil gestaan of gewoon omdat we een schotel een lelijk ding vinden. Maar de realiteit is anders, ook al is er geen enkel meubelstukje in de donkere huisjes te vinden is en ook geen elektrische lamp, overal brengt de schotel het beeld van de wereld binnen. Zodra de mensen van het veld komen gaat de TV aan en roept de indringende reclamestem van buiten "koop dit, koop dat" en laat het beeld zien van een mooie jas of een prachtige auto. Het is de stem van buiten waar iedereen door gehypnotiseerd wordt. Het beeld van de globalisering, waardoor alles en iedereen op deze aardbol op elkaar gaat lijken. Het geeft de mensen het gevoel dat de manier waarop ze nu leven ontoereikend is en dat ze mee moeten doen in de consumptiemaatschappij. Ze hebben er het geld niet voor dat te verwezenlijken, maar de kinderen zullen het na willen streven en de enige mogelijkheid daartoe is weg te trekken naar de steden om te proberen geld te verdienen en dan...... Sommigen zullen slagen en in een 4-wheel drive naar hun oude dorp terug keren om hem vol trots te tonen, minder gelukkigen zullen we terug zien op de straathoeken van een stad, wachtend op werk. In het gunstigste geval met een gereedschapkist bij zich om te laten zien dat ze wat kunnen, anderen zoekend in de afvalbakken naar iets eetbaars.

Natuurlijk is het voor ons gemakkelijk praten, even komen kijken, een foto nemen en weer weg wezen. Zij zijn heel arm, maar willen ook een comfortabeler leven. Natuurlijk zeg ik niet blijf lekker leven zoals je nu doet, want dat is zo heerlijk exotisch en interessant voor ons om naar te komen kijken. Ik wens ze een betere toekomst, maar vrees dat .............! 

Vandaag vanuit Longsheng met een lijnbusje naar de 20 kilometer verderop gelegen rijstterrassen van Long Ji. Deze terrassen behoren tot de mooiste en indrukwekkendste van heel China. Ze staan bekend om de terrasbouw in haar meest verregaande en indrukwekkendste vorm. Door eeuwenlang werk zijn de steile berghellingen omgevormd tot rijstvelden die in kleine trapjes de bergcontouren volgen.

Het busje brengt ons via een steile slingerweg met vele haarspeldbochten vanaf de voet van de berg uiteindelijk naar een parkeerplaats vanwaar we te voet verder omhoog moeten klimmen naar het hooggelegen dorp Ping An, vanwaar je een prachtig zicht hebt op de rijstvelden.

Het hooggelegen Ping''An

Kijken naar de toeristen die met veel gehijg en rode hoofden boven komen in Ping'An

Dijkverzwaring aanbrengen

We zijn er al vroeg in de morgen en het is nog mooi rustig, later op de dag wordt het drukker met groepen toeristen, waaronder een groep Nederlanders en Belgen. Het is mooi weer, maar wel heiig door het hoge vochtgehalte in de lucht. Zo nu en dan laat de zon zich toch even door de wolken zien, waardoor de natte rijstvelden meteen spiegelen in de zon. Het aantal dagen dat het hier echt heel helder weer is maar heel beperkt. Vorig jaar zijn we naar de zuidelijker gelegen rijsterrassen van Yuanyang bij Xinjie geweest, maar toen regende het voortdurend en hebben er weinig van kunnen zien. Wel was alles daar authentieker met nog veel klederdrachten. Hier in Long Ji zijn het alleen nog de verkoopsters die in klederdracht te zien zijn en de Miao meisjes, waar je tegen betaling mee op de foto mag, iets wat de Chinezen in het algemeen prachtig vinden.

Overal langs de route naar boven staan kraampjes met souvenirs en etenswaren, maar de verkopers zijn nergens opdringerig en daardoor blijft het een ontspannen gebeuren, behalve de tocht naar boven dan, want die is behoorlijk inspannend. Maar dan zijn er altijd nog mannen die je voor een kleine vergoeding in een draagstoel naar boven willen brengen. Maar voordat ik mij op die manier naar boven liet brengen, dan moesten de beentjes mij wel erg in de steek gelaten hebben. Zo denken de meeste mensen erover, want de heren dragers kunnen rustig slapen in hun eigen draagstoel.

Uitrusten in je eigen draagstoel

en dan weer aan het werk

Toch zien we een Chinese jongen en meisje zich op deze wijze naar boven brengen, beide met een arrogante blik rondkijkend van "zie ons eens, wij laten de dragers lekker het zware werk doen ......", waarbij het meisje ondertussen ook nog met haar mobieltje aan het spelen is. Een strafschop moeten ze hebben en een harde ook. Maar ja, dan heb je altijd weer het dilemma van de dragers die ook wat willen verdienen. 

Boven zijn verschillende utkijkpunten, van hieruit is het uitzicht het meest indrukwekkend. Als een topografische kaart waarop hoogtelijnen staan aangeduid, is de glooiing van de berg verdeeld in lijnen en vlakken van verschillende kleuren. Helaas moet de meeste rijst nog geplant worden, waardoor nog niet alle kleuren van het pallet zijn ingekleurd.

Op een van de uitkijkpunten ontmoeten we voor het eerst sinds het begin van de reis Nederlands. Het is een (nog) ouder Nederlands echtpaar, dat hier voor het tweede achtereenvolgende jaar komt. Vorig jaar regende het de hele tijd toen ze hier waren en daarom zijn ze nu teruggekomen. Ze zijn al in de 70, maar reizen met z'n 2-en nog de hele wereld over. Alle respect voor de wijze waarop ze dat doen. We wisselen wat tips uit over plaatsen die al of niet het bezoeken waard zijn.

Terug weer een lijnbusje naar Logsheng opgezocht, maar nu is het duidelijk drukker. Er zijn ca. 16 zitplaatsen, maar het dubbele aantal mensen moet mee. Gelukkig hebben wij elk een goede zitplaats. De minder gelukkigen staan of zitten op kleine krukjes, maar dat valt niet mee met al die haarspeldbochten in de afdaling. Een meisje heeft bij de eerste de beste scherpe bocht geluk dat het raam niet helemaal open staat anders was ze er doorheen gevlogen. De chauffeur past zijn rijstijl gelukkig meteen aan en zonder verdere problemen komen we beneden, waar een deel overstapt op een andere bus. We kunnen terugkijken op een mooie dag en waarbij we het met het weer goed getroffen hebben.

Vandaag verlaten we etappeplaats Longsheng. Nog snel even een foto van de straat vanuit het hotel. Deze straat zou ook kunnen zijn in Rongjiang, Congjiang of Sanjiang, een van de vorige halteplaatsen die we deze week gehad hebben. De namen van de plaatsen lijken niet alleen op elkaar, maar dus ook de straten, de winkeltjes, de rivier die door elk van deze plaatsen stroomt en de huizen die aan de rivier staan. Plaatsen die we snel weer zullen vergeten.

Vanuit Longsheng rijden we door een Ardennen-achtig landschap. We zijn al een paar jaar niet in de Ardennen geweest en weten dus niet hoe de rijstvelden er daar voor staan, maar vermoeden dat door de verdere opwarming van de aarde de bamboebossen het in Wallonië goed doen. Hier in de omgeving van Longsheng doen ze het in ieder geval goed.

De 100 kilometer naar Guilin gaan zeer voorspoedig over een goede weg zonder wegwerkzaamheden, dat mag ook wel eens in de CHINA DAILY en in ruim 1,5 uur zijn we er al. Vorig jaar zijn we 1 nacht in Guilin geweest en toen snel doorgereisd omdat we een abominabele hotelkamer hadden. Helaas is de kamer van het Backstreet Youth hostel weinig beter, maar we hebben ook geen zin nog verder te zoeken. We zitten wel in het centrum van deze stad van 700.00 inwoners in het zuiden van China. Daarom maar even de stad in. Helaas is dat geen gelukkige keuze, het is er verschrikkelijk druk. Het is vandaag kinderdag of zoiets in heel China. Zal vast opgezet zijn door de winkeliers, want de winkels zijn overvol met kleine verwende keizertjes die allemaal een cadeautje krijgen van pappie en mammie. Er is geen doorkomen aan tussen al die vervelende dreinende kinderen die overal opduiken. Nu merken we pas echt hoeveel kinderen er zijn er in dit land, ondanks dat ze aan 1 kind politiek doen. Is lang niet afdoende, half kind politiek is al te veel ! We ontvluchten de binnenstad en vinden rust langs de Li rivier.

Fiets wassen in de Li rivier	Wachten tot de bromfiets gerepareerd is
Spelletjes doen in het park	Onder de brug over de Li rivier

We zouden vanmorgen vanuit Guilin de bus naar Yangdi aan de Li nemen toen het begon te regenen. De lucht was helemaal donker en we besloten het eerst maar eens aan te zien voor we weggingen. Een verstandig besluit, want de hele dag heeft het geregend. Daarom maar in het hostel gebleven, de Weblog bijgewerkt en ons al een beetje in de overnachtingsmogelijkheden van Peking verdiept. Morgen vliegen we daarheen.

sMiddags met een taxi naar het Historisch museum van Guilin. Het viel nog niet mee daar te komen want de taxichauffeur bracht ons naar een ander museum. Het bleek dat hij niet wist waar het door ons aangewezen museum was. Toen ik voor de grap aangaf dat ik het wel wist te vinden en wel wilde rijden ging hij daar serieus op in en stapte al uit om mij achter het stuur te laten. Dat durfde ik toch niet aan, want het is voor buitenlanders streng verboden om auto te rijden in China. Uiteindelijk slaagde hij er toch in met wat aanwijzingen van ons het museum te vinden. Hij schaamde zich wel een beetje dat hij het niet goed wist en gaf ons daarom een beetje geld terug van de toch al niet zo hoge taxiprijs. Lachend namen we afscheid van deze sympathieke, maar ook wel een beetje domme chauffeur. Wie leent zijn taxi nu uit aan mij ! Het museum was gratis, wat een goedkope middag werd dit. Als we echter het aanwezige personeel hadden moeten betalen was het wel toch nog een hele dure middag geworden. Wij waren nl. de enige bezoekers en bij elke zaal waar we ingingen schrok het personeel van de drukte die op hen af kwam. De ene suppoost stoorden we bij het spelletjes doen op zijn telefoon, een andere bij boekjes lezen en de volgende knipte zich van schrik bijna in de grote teen bij het nagelknippen. Zo zijn we ca. 10 zalen doorgetrokken en moet er een zucht van verlichting door de gebouwen gegaan zijn toen wij het pand verlieten. Buiten dit vermaak had het museum ook weinig te bieden. Wie in de toekomst naar dit museum wil moet vooraf dan ook goed nadenken waarvoor hij/zij gaat, voor de bezienswaardigheden of voor het plagen van de suppoosten. Hou er ook rekening mee dat de taxichauffeurs het museum niet weten te vinden en reken ze dat niet te zwaar aan.

Na het museumbezoek gaan we de stad nog even in, gelukkig is het vandaag geen kinderwinkeldag o.i.d. Door de aanhoudende regen is het er zelfs erg rustig. We hoeven bij Mac Don dan ook niet in de rij te staan voor een orgineel menu met frietjes en heerlijk ijs na. Gisteren waren alle stoeltjes hier bezet door kleine keizertjes, elk met een staf aan bedienden.

Vandaag koopjesdag, nog wat dingen kopen die hier veel goedkoper zijn en wat souveniertjes voor deze en gene. Het goedkoopste adres in Peking daarvoor is al sinds jaren de Silkmarket. In 2000 was dit nog een straatje in de openlucht met diverse kraampjes. Nu is alle handel verplaatst naar een nieuwe winkel van zes verdiepingen, onderverdeelt in tientallen, misschien wel honderdtallen kleine winkeltjes. Het is veel meer dan alleen maar zijde, de zes verdiepingen zijn volgepropt met o.a. schoeisel, juwelen, tapijten, stoffen en kleding, waarvan een massa echte namaak. Maar leuk winkelen is het er niet. Van alle kanten wordt je besprongen en toegeroepen om in hun winkeltje te komen kijken. En als je dan ergens binnen bent wordt je geen moment met rust gelaten. Zodra je ergens naar kijkt wordt het artikel al in je handen gedrukt en gaan ze het al over de "Best Price for you" hebben. Dan begint het onderhandelen, want je bent echt niet zomaar bij de "Best Price" die je wilt betalen. Voor een jas bijvoorbeeld begint de vraagprijs bij omgerekend 120 euro om, als je heel goed kunt onderhandelen en na eindeloos veel discussie te eindigen bij 20 Euro. Maar dan is je bloeddruk al een paar keer tot het kookpunt gestegen en ben je het winkeltje al twee keer uitgelopen omdat de prijs nog veel te hoog bleef. Je kunt natuurlijk naar het volgende winkeltje gaan, waar ze dezelfde jas hebben, maar dan begint het spel opnieuw, want ze hebben blijkbaar allemaal dezelfde cursus "agressieve verkooptechnieken" gevolgd. In de meeste winkeltjes staan verkoopsters van een jaar of twintig, en wat opvalt is dat die het meest agressief zijn bij het onderhandelen, waarschijnlijk omdat ze heel een heel laag basisloon hebben en dat via een percentage van de omzet moeten opkrikken. Dat merk je vooral als je na lang onderhandelen niets koopt, dan worden ze echt boos en gaan ruzie maken. In het begin laat je je nog meeslepen in hun discussie, maar de tactiek is om gebruik te maken van hun zwakheden en het spel keihard te spelen. En zo komen we uiteindelijk toch nog met wat spulletjes de winkel uit. Maar de oude Zijdestraat met een beetje humor bij het onderhandelen is voorgoed verleden tijd. 

Luxe winkel, luxe prijzen. Maar hier wordt je wel als gast (met gevulde portemonnee) ontvangen.

 

Europese merken, Europese prijzen. Hier geen namaak, maar wel MADE IN CHINA

Vandaag gaan we naar het Dashanzi Art District, de grootste atelier- en galeriewijk ter wereld. Op weg erheen komen we langs pas geopende hoofdkwartier van de Chinese staatstelevisie, een ontwerp van de Nederlandse architect Rem Koolhaas die daarmee over de hele wereld bewondering heeft gekregen voor het gedurfde en grensverleggende ontwerp. De taxichauffeur is zo aardig even op de vluchtstrook te stoppen, zodat we er een foto van kunnen nemen.

Expositieruimte in één van de vroegere fabriekshallen van het Art District

Daarna door naar de in het noorden van de stad gelegen Dashanzi Art District, waarvan honderden loodsen van een voormalig electriciteitsbedrijf zijn omgeturnd tot expositieruimten, ateliers, cafe's en eetgelegenheden. Het complex geeft inzicht in de hedendaagse Chinese avand-garde, waarvan een aantal kunstenaars inmiddels wereldberoemd zijn en overal geexposeerd hebben. Hoewel we er de hele dag ronddwalen komen we tijd tekort en hebben nog maar een klein deel gezien.

	1

2	3
4	5

5 Foto's ? Nee, 5 schilderijen van de Gao Brothers. Werk van de broers is ook in Nederland te zien geweest. Ze maken zich door hun werk niet erg geliefd bij de Chinese overheid en mogen het land niet uit. Wij troffen de broers in hun gallerie in het Dashanzi Art District en maakten deze foto's van een paar werken. Zie o.a. voor een beschrijving van hun werk en een interview http://artcritical.com/pearlman/EPGao.htm